2025-ში, ქართული ახალგაზრდული ფეხბურთი 100 000-ზე მეტ ბავშვს მოიცავდა — მაგრამ მონაცემები ფურცელზე იწერებოდა, Excel-ის დაკარგულ ფაილებში ცხოვრობდა, რეგიონებს შორის ერთიანი ენა არ არსებობდა.
სკაუტებს ვერ ხედავდნენ ბავშვებს ბორჯომის სოფლებში. ფედერაცია მონიტორინგს ვერ ახდენდა რეგიონებზე. მოთამაშის სტატისტიკა იკარგებოდა მატჩის შემდეგ. მსაჯების სერთიფიცირება ხელით ხდებოდა.
შოთა აბაშიძემ, გიორგი ხილაძემ, გიგა ანანიძემ და გენო ხინიკაძემ ეს იცოდნენ — ისევე, როგორც იცოდნენ რა იქნებოდა შესაძლო, თუ ეს ყველაფერი ერთ ციფრულ სივრცეში მოვიყვანდით.
2026-ში ოფიციალურად დავაარსეთ SportGen. დღეს ვაშენებთ ერთიან პლატფორმას, სადაც ფედერაცია, კლუბი, მწვრთნელი, მოთამაშე, მსაჯი და სკაუტი ერთნაირ ენაზე საუბრობენ.